සිත් රූ

 ආදරේ කියන්නෙම උමතුවක්, හිතේ තියෙන ආදරේ, කියා ගන්න බැරුව උමතු වෙන, උන් අතරේ, කියා ගත්ත ආදරේ, පරිස්සම් කරන්න උමතු වෙන, උන් අතරේ, තවත් උන් ඉන්නවා, දහසක් හීන මැද, වින්ද ආදරේ අහිමිව, සදාකාලික උමතුවෙන්, ඉතිං, හිමිවුණත්,නොලැබුණත්  ආදරේ කියන්නෙම උමතුවක්....                   

   යමක් දුටු පමණින් විශ්වාස නොකරන්න,      අප යමක් දුටු පමණින් එය සත්‍ය යැයි සිතීමට හැකිද?             නැත එය එසේ නොවේ කිසිදු දිනෙක යමක් දුටු පමණින් එය විශ්වාස කළ නොහැකිය... එයින් සිදුවන්නේ වැරදි මතයක සිට තීරණ ගැනීමක් පමණි.. මා,ඔබ ජීවත්වන මේ සමාජයේ පැවැත්ම රදා පවතින්නේ අප නිසාමය. එනිසා සැම විටම ජීවත් වීමේදී දුටුදෙය මත තීරණ නොගෙන, සැම විටම සත්‍ය දෙස බලා තීරණ ගත යුතුමය. එය එසේ නොවුණු කල මන්ද, සත්‍ය වැටහුණු දවසට ඔබ අන්‍යයන්ගේ කීම අසා ගත් තීරණ ගැන දුක්වනු ඇත...

නිතරම සතුටින් සිනහ නගන ගැහැණියකගෙන් ඇගේ සිනහවේ රහස ඇසුවෙමි.... " මම ඉතා කුඩා දේ වෙනුවෙන් කුළල් කා ගන්නා කුඩා හිත් ඇති මිනිසුන් අත්හැරියෙමි" ඇය කීවාය... " මම මගේ චරිත ඝාතකයන්ට සමාව දෙන්නට ඉගෙන ගතිමි" "නොලැබෙන අවධානය ඉල්ලා හඩා වැටීම නැවැත්තුවෙමි" "ලෝකයාට අවශ්‍ය දේ ලබා දීමට වෙහෙස වීම නැවැත්තුවෙමි.." "මෝඩ මිනිසුන් සමග මාගේ අයිතීන් වෙනුවෙන් සටන් කිරීම නවතා දැමුවෙමි..."                                       (උපුටා ගැනීමකි)                   

  සීත⁣ල ජපන් රටේ හරි හැඩට පිපුණු සකුරාවියේ, නුඹත් දකින්න ඇති, එදා නොරිකෝගේ, ඇසින් ගිලිහුණු කඳුලක්, තාමත් ඉතිරිව තියෙනවා කබුකි වීදිවල, ඒ හින්දම වෙන්නැති, නුඹත් නුඹේ සනුහරේටම, "සයෝනාරා" කියලා, තම්බපණ්ණි එන්න ඇත්තේ, එදා දෙවොන්දරාසංව ලැබුණු, නොරිකොට වඩා නම් නුඹ, හරිම පිංකාරි, ඒත් එහෙමයි කියලා නුඹව, කොහොම නම් සාධාරණීකරණය කරන්නද....? මුහුදු හතෙන් එහා රටක, ආදරණීය මව්පිය යුවලක්, "චන්ද්‍ර මණ්ඩලේ සැතපුණු පුංචි සාවියේ  මන්ද කියාපන් නොකියා සැඟවිලා      ගියේ....?" කියලා සුසුම් හෙලනවිට, ඉතිං ආදරණීය පුංචි ජපන්ලියේ... මට නම් නුඹ, දෙපැත්තෙන් එක් පැත්තකටවත් හරි හැටි සාධාරණ තීන්දුවක්, දීමට නොහැකි, එක්තරා ආදර අවනඩුවක, අහිංසක විත්තිකාරියක්....                               

  කවි ලියන කවියන්ට, කවි සිතුවිලි පහල වෙන, සිත්තම් කරන සිත්තරුන්ට, නේක දසුන් මැවෙන, වැස්ස නුඹ උන්ට, දිව ඔසුවක් ජීවිතේ අලුතින් කියාදෙන, ජීවිතේ අලුතින් කියා දෙනවට වඩා, අතීත මතක අස්සේ, මොහොතකට තනි වෙන්න, කඳුලු නැඟෙන මතකවල, මොහොතකට කිමිදෙන්න, දෙකම්මුල් දිගේ, ඇඳ හැලෙන කඳුලකට, නිදහසේ ගලන්නට, වැස්ස, මටත් නුඹ දිව ඔසුවක්, අමතක කරපු සමහර තැන්, ඉබේටම මතක් කරවන....                      

 හිරු සඳු නොම වියන්, නුඹ මගේ අහසට, වියන් නුඹ පුංචිම පුංචි තරු මලක්, කිසිදා බැස නොගොස්, මටම විතරක් එළිය දෙන.... මහ සයුරක් නොම වියන්, නුඹ මගේ ලෝකෙට, වියන් නුඹ එකම එක දිය බිඳක්, අවැසි සැම විටම පවස නිවන.... සක්විති රජෙක් නොම වියන්, නුඹ මගේ දිවියට, සම වියන් නුඹ මගේ අප්පච්චිට, හීනෙකින්වත් මා අතැර නොගොස්, පන මෙන් මා රකින.... එපා මට වෙන කිසිම වස්තුවක්, දියන් මේ ටික විතරක්ම.. රකින්නම් මං නුඹව, ඇස් පියන් යට සඟව.....                       

  ඔලුගෙඩි ඇතුලේ තියන් ඉන්න ලොකුකම් පැත්තකට විසි කරලා ජීවිත් වෙන්න පුළුවන්නම් ඒ දැනෙන හැගීම මොන වගේද කියලා ඔයාටම අවංකවම දැනෙයි... අපි හැමෝම මිනිස්සු  මොනම හරි හේතුවක් නිසා සල්ලි කියන පදනම හේතුවක් කරගෙන ඇති නැති පරතරයක් අපිම හදා ගෙන ජීවිතේ විදිනවටත් වඩා කරන්නේ විදවන එක විතරමයි... පොහොසත් කියන මනුස්සයා ලග නැති ලස්සන  අවංක හදවතක් දුප්පත් කියලා පැත්තකට විසිකරලා දාපු මනුස්සයාට තියෙන්න පුලුවන්...හිතෙන්නෙ නැද්ද අපි අපිටම කොතනක හරි වැරදුනා  කියලා... ඉන්න ටික කාලෙට සතුටින් ජිවිතේ සරලව ලස්සනට විදින්න නම් රාමුවකට කොටුවෙලා මේ දේ කරන්න පුළුවන්ද? ඉතින් ඔලුගෙඩි ඇතුලේ පුරවන් ඉන්න ලොකුකම් පැත්තකින් තියලා හිතන්න ගත්තම ජීවත් වෙන්න හරි ලේසී..                                              

 

  නුඹ හැබහින් දැකුමට මා ප්‍රිය කළා සැමවිට       සිතට දැනුන  හැම මොහොතෙම                           ප්‍රාර්ථනා කළා එය එසේ වේයැයි කියා                   නමුදු ඇයි දැයි නොදනිමි                                           නුඹ  දැකුමට  නොලැබුණි  බොහෝ අවස්ථා         එනමුත්   ආශාවක් වී තිබුණා නුඹ  දැකීමට       මා නේත්‍රා ...                                                                 නමුත්   ඔබ අද ගිහින් නොකියාම සැම හඩවා     ඇයි ද තවමත්  කලක් වැජඹෙන්නට   නොමැතිදෝ...

  රෑ දිවා නිදිවරන්,  පිටු ගණන් ලියපු, එසයිමන්ට් තොගවලට.. බඩගින්න නිවාගන්න රස නැතිව බත් කාපු, කැන්ටිමේ පිඟානට... මදි පාඩුව පියව ගන්න, බෝතල් ගණන් බීපු, ඇල් වතුර ටැප් එකට... කතා කරන්න පුළුවන් උනා නම්, කියයි දවසක නොසඟවා, පිනට උපාධි ගන්න උන්, සරසවි මන්දිරේ, විඳින සුරසැප ගැන.....              

වෙනදා අදින සාරියට අද කලු පාට අමුතු ඇදුමක් ඇදලා ටීචර්ගෙන් මං අහනකොට ඒ උපාධි ලෝගුවලු ඒ ලෝගුවට කලු පාට තොප්පියකුත් දාලා... ඉතින් ඒ අමුතු ඇදුමට මගේ ටීචර් හරිම ලස්සනයි.... මටත් ඒ අමුතු ඇදුම අදින්න ආසයි කිව්වම ටීචර් හිනාවෙලා කිව්වේ ඔව් ඔයාට පුලුවන් කියලා... පංතියේ අපි හැමෝම ටීචගේ උපාධිය බලන්න එක්ක ගෙන ආවානේ  ආ... දන්නවද ටීචර් , අම්මාගේ කතන්දරවල දිව්‍යලෝකයක් තියෙනවා එහෙ ගොඩක් ලස්සනයිලු....                                                            මං ගොඩක් ආසාවෙන් හිටියේ ඒ දිව්‍යලෝකය බලන්න.. අද මං දැක්කා ඒ දිව්‍යලෝකය...   ටීචර් නම් කිව්වේ ඒ කොළඹ කියලා...  අපේ පුංචි ගමත් මේ වගේ ලස්සන කරන්න බැරිද ටීචර්  මම ගෙදර ගියපු ගමන් අම්මාට කියනවා මං දිව්‍යලෝකය දැක්කා කියලා ටීචර්ගේ ජීවිතේ ලස්සන දවසක්ලු අද ඒ දවසේ සතුට බෙදා ගන්න කවදාවත් දැකලා නැති දිව්‍යලෝකය බලා ගන්න අපිව එක්ක ගෙන ආවට ගොඩක් පිං    දැන් මට හැමදාම දකින්න පුළුවන් ...

  රෙබරෝසියා මල් නැතත්, හිනැහෙන්න එකදිගට.. ඇහැල් මල් පූදීවි තනිකමට හැමදාම... හන්තාන,ආදර කඳු එහි නැතත් එක පෙලට.. මිහිඳුතල බැබලේවි, පිං කෙතක් මෙන් උසට... සීතලට ගුලි වෙන්න, වරම් නැතිමුත් රජරටට.. ගිනි අව්වේ රශ්මියට, වෙර අරන් මුළු ගතට, ජයගන්න කඩයිමක්, වෙහෙසේවි සොයුරු කැළ, යදම් පවුරක් විලස...                    

පිපී පරවෙන කුසුම්කැන් වගේ දවසින් පිපී දවසින් පරව යන, සියක් ආදර කතා මැද, දිනෙන් දින වයස්ගතව අලුත්වෙන, වයෝවෘද්ධ එක් ප්‍රේමයක් ලඟ, දුටුමි, සාලිය අශෝකමාලා පෙම් කවක්, හිස් මුදුනේ අත තියා දුන්නු, පොරොන්දු දහසක් මැද, හරි ලස්සනට ගලා⁣යන......                  

  96 is not only film..It is a life in majorities.. 💔💔💔 සසර මඟ යළි  හමුවෙන්නට පිං ඇතිමුත්, අයිති කරගන්නට පිනක් නැති, දෙන්නා දෙතැනක මතක් කර කර සුසුම් හෙලනා, පෙම් කවක් ඇති යළිත් කිසි දින පද නොගැයෙනා, නො කියූ හැඟුමන් කියන්නට  නුඹත් මඟ බලන් උන්නා වෙන්නැති, නො ඇසූ කාරණා අසන්නට මමත් මඟ බලන් උන්නු අන්දම අදත් රහසකි, සසරේ මෙලෙසින් එක්ව වෙන් වෙන දිනක් කිසිදා නොපැතුවත් අපි, මෙයම වෙන්නැති උරුම ඉරණම, ඉතිං එහෙනම් වෙන්ව යමු අපි හදෙහි කැළඹෙන පෙමත් අරගෙන, මතක ඇතිවම පැතුම් පුරපං ලබන භවයේ මගෙම වෙන්නට.... 💕💕              

  පුදසුන මත පරව ගිය මල - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - දෑත් පටලා දුරක් යන්නට, දුටුව හීනේ මඟදි ඇහැරී, සොයා නුඹේ රුව, ඈත දිව ගිය මගේ දෙනෙතට, නුඹව හමු විය, තනිව ඉන්නා විටක නිහඬව, අහිමි ප්‍රේමේ කඳුලැලි තුළින්, සිනාසුනි නුඹ අහිංසක ලෙස, කඳුලු හංඟා ගෙන හොරෙන්..... දුටුවමුත් නුඹේ අහිංසක වත, කඳුලු පිරි මගේ දෙනෙත් අතරින්, සිනාසෙන්නට මතක නැති විය, අහිමි වෙන බව දත් නිසා, කිමද ලඳුනේ මාව හැරදා, ඈතකට යන්නේ ඉතිං...? ලඟින් හිඳ මට කියන් මැණිකේ, නුඹ මගේ බව යලි යලිත්..... බැස නොයන් හිරු කියා කීවද, නො අසාවි හිරු බස් මගේ, ඒ හිරු බැස යන ගොම්මන් යාමේ, බැරිද වස්තුවේ යලිත් එන්නට, සිනාසී වෙනදා වගේ, නොඑන ගමනක්ද නුඹ මේ යන්නේ, අහනවා සිත හැමවරේ, පිපෙනු මැන නුඹ යළිත් සසරේ, නොමියනා සරසියක් වී........                         

ඔයාට මට අපි හැමෝටම තියෙනවා             ජීවිතේ හරි ලස්සන හීන.....                                   ඒ හීන කොච්චර ලොකු වුණත්,පොඩි වුණත්    ඔයා මහන්සි වෙන්නේ ඒහීනේ හැබෑකර ගන්න ඒ වෙනුවෙන්,                                                         ඔයා කොච්චර  නම් කැපකිරීම් කරලා ඇති ද?      ඒ දේ දන්නේ ඔයා විතරමයි                                   නිදි වරපු රැයවල් ,මහන්සි වුණ පැය ගණන්        විදපු වේදනා, දුක,මහන්සිය,බඩගින්න                  මේ හැමදෙයකක්ම ඔයා කලේ                        ...

දිගැටි නීල ඇස් ඇතුළත                                      සැගවී සිටිනා ඔබ මට                                          එක් විටෙක ප්‍රීතියෙන්,                                            තවත් විටෙක සන්තාපයෙන්....                            සිටින හැම මොහොතේදිම                            මාඅසළින් සිටි නුඹ මට                                        කිසිදා මට අමතක නැත                        ...

  අරමුණක් නොදැන,                                                 මෙලොව එළිය දුටුදා...                                             දැන සිටියේ නැත කිසිවිටෙකත්                               යාමට ඇත්තේ                                                           සුළුපටු ගමනක් නොවන වග                                 ඉබාගාතේ ගෙවී ගිය ජීවිතයට                              ...